Hülya Öztürk
Bu yüzden birine "İnsanın kendini en kötü hissettiği yer neresidir?" diye sorduğunuzda, size kalbinin, zihninin ve hayatın içinde görünmez hale geldiği o tekinsiz boşlukları anlatır. Çünkü dünyanın en ağır yükü, insanın ait hissetmediği bir yerde bulunma zorunluluğudur.
Peki, nedir bu zorunluluk?
Bazen kalabalıkların tam ortasında dururken çöker o his üstümüze. Etrafınız insan doludur; sesler, kahkahalar, adımlar birbirine karışır. Ama siz o kalabalığın içinde görünmezsinizdir. Herkes oradadır ama hiç kimse aslında "orada" değildir. Seni anlayanların, seni gerçekten duyanların olmadığını bildiğin halde, boş bir çabanın içinde kelimeler tüketmek zorunda kalırsın. Konuşursun ama sesin boşlukta yankılanır. İşte kalabalıktaki o görünmezlik, tek başınalıktan çok daha yıkıcı bir yalnızlıktır.
Bu yalnızlık, insanı kendi kimliğinin dışına çıkmaya zorlar. Kendini ait hissetmediğin bir sistemin çarkları arasında, sırf var olabilmek için yüzüne maskeler takarsın. Toplumun, işin ya da hayatın sana biçtiği, ruhuna dar gelen o yabancı rolleri oynamak zorunda kalırsın. Maske yüzüne yapıştıkça, aynadaki suretine bakıp "Bu ben miyim?" diye sormaya başlarsın. Kendi özüne bu kadar yakınken, kendine bu kadar yabancı düşmek... İnsanın zihnini bundan daha fazla acıtan bir eziyet var mıdır?
Üstelik bu sıkışmışlık sadece yerle de sınırlı kalmaz; zamanın sınırlarını da ihlal eder. İnsan ne bugünde kalabilir, ne geçmişi temize çekebilir ne de geleceğe güvenle bakabilir. Geçmişin pişmanlıkları ile geleceğin kaygıları arasında ezilir ruhu. Ne anı yaşayabilir ne de zamandan kaçabilir. Geçmiş ile gelecek arasındaki o dar koridorda, şimdiki zamanı kaybetmiş bir göçebe gibi sıkışıp kalır.
Şair Asaf Hâlet Çelebi, o sarsıcı dizelerinde sanki bu hali fısıldar bize:
“Adımı unuttum adı olmayan yerlerde
geçip gidenlere bakarak”
İnsan, kendini unuttuğu, adının hiçbir anlam ifade etmediği o akışta, sadece geçip giden hayatı izleyen bir seyirciye dönüştüğünde en kötü yerdedir. Kendi hayatının öznesi olmak varken, bir yabancı gibi kenardan bakmak...
Ancak unutmamak gerekir ki; her şey düşünme şeklimizle başlar. Zihin, kendi kendimize eziyet ettiğimiz bir mahkeme salonuna dönüştüğünde, insan her hamlesinde kendini suçlar, hep mükemmeli arar ve bu yüzden elindekileri de kaybeder. Kendimize karşı fazla eleştirel olmak, bizi o ait olmadığımız sistemlerin maskelerine daha çok mahkûm eder.
Sosyal hayatımızda sevdiklerimize gösterdiğimiz o şefkati, o hassasiyeti ve anlayışı neden kendi ruhumuzdan esirgeriz? Hayatta hiçbir şeyin mükemmel olamayacağını kabul etmek, öz sevgiyi kuşanmak, bizi o kalabalıkların içindeki görünmezlikten kurtaracak yegâne güçtür. Öz sevgi, mutsuzluğa ve yabancılaşmaya karşı insanın elindeki en büyük savaşçıdır.
İnsanın kendini en kötü hissettiği yer; maskelerle örülü, zamanın kaybolduğu ve adının unutulduğu o tekinsiz boşluktur. Ama o boşluktan çıkışın yolu da yine insanın kendi içine, kendi özüne, kendine göstereceği o şefkatli kabulde gizlidir... Kendine dönen insan, adını yeniden hatırlar.
Tam da bu yüzden, o sıkışmışlıklardan sıyrılmanın, maskeleri indirip kalbimizi birbirimize aracısız açmanın en güzel vesilesidir bayramlar. Kendimize yabancılaştığımız bu çağda; kırgınlıkları unuttuğumuz, mesafeleri kalpten kalbe kurulan köprülerle aştığımız, birbirimizin gözünün içine sevgiyle bakıp "göründüğümüz" bir bayram olsun.
Bu duygu ve umutla; sevdiklerinizle bir arada, huzurla, neşeyle ve en önemlisi kendi özünüzle barış içinde geçireceğiniz musmutlu bir bayram dilerim. Bayramınız mübarek olsun…
- Sorun dallarda mı yoksa kökte mi?
- Mesele Hiç Yıkılmamak Değil, Kendini Toparlayabilmek
- Tutunduğun Şeyi Çoğaltırsın!
- Güç Elimde Olduğunda Ben Kimim?
- Al-Ver Dengesi ve Sınırlarımız: Ne Kadar Verdiğinin, Ne Kadar Değer Göreceğinle Bir İlgisi Yok
- Kelbigül... Coğrafyanın Sızısı ve Kelimenin Yükü
- Hayat Yumuşaklık, Zarafet, Dikkat ve Rikkat Üzerine Kuruludur
- Aldanma! Ne Mala Ne Şöhrete
- Kendi Zenginliğinde Susuz Kalmak
- Fani Bir Ömrün Zarafeti… Toprak Olacak Bir Kibrin Tasviri
- Hafiflik Çağında Derin Kalabilmek… Devam Edebilenler, Acıyı Bal Eyleyenlerdir
- Telvin Bir Arayış, Temkin İse Bir Duruştur!
- Gazze’nin Çocuklarını ve Onurunu Savunan Dr. Hüsam Ebu Safiye Nerede?
- Kendi Göğüne Yükselmek
- Bitmeyen Nekbe: Filistin





