Hülya Öztürk
Kendimize ulaşabilmek, her şeyden önce Kafka’nın o keskin çağrısına kulak vermeyi gerektirir:
"Taviz verme. Sesini kısmaya çalışma. Kendini mantığa uydurmaya kalkma. Ruhunu modaya göre budama. Aksine, en derin takıntılarını acımasızca takip et."
Bizler, kulakları çocukluğundan beri aynı zehirli nakaratla doldurulmuş bir kuşağın çocuklarıyız:
"O büyük, sus... O akraba, sus... Büyüklük sende kalsın, olay çıkmasın, sus..."
Sessizliği asalet, her haksızlığı sineye çekmeyi büyüklük sandık. Oysa zaman bize acı bir gerçeği öğretti:
Biz sustukça karşımızdakiler haddini aştı ve biz bu sahte erdemin gölgesinde parça parça kendimizi yok ettik.
Artık bu haksız sessizlik anlaşmasını kendi irademizle sonlandırma vakti.
Kahvemi nasıl yudumladığımı, hangi gizli coğrafyaların müziklerinde kaybolduğumu ya da ruhumu hangi çiçeklerin avuttuğunu kimse bilmeyebilir. Bilmek zorunda da değiller. Fakat nasıl yaşamam, nasıl nefes almam gerektiğini toplumsal kurallar dahilinde benden başka kimsenin bilmek hak ve selahiyeti yoktur.
Bu derin uyanış, beraberinde ruhun en radikal temizliğini getirecektir. Yolculuğumuza, fikrimize ve kalbimize zerre faydası dokunmayan her kim varsa bu en yakınınız, bir dost ya da bir akraba bile olsa Hz. Ali’nin o sarsıcı düsturuyla uğurlanmalıdır:
"Hepsini ölülerden sayıp gitmelerine müsaade edeceğiz."
Çünkü biliriz ki,
yolumuza ışık olmayanın gölgemize bile ortak olmaya hakkı yoktur.
İnsanlara açılan kapılarımız artık sadece onların niyetlerine bir ayna: Hak edene tanıyabilecekleri en sıcakkanlı, en uyumlu yüzümüzü; sınırları ihlal edene ise mesafenin ve asil bir soğukluğun en net halini sunacağız.
Ne ektiyseler, teraziye ne koyduysalar tam olarak onu biçecekler.
O kadim Japon atasözünün kalbimize bıraktığı felsefe ne kadar da berrak:
"İster şarkı söyleyin, ister ağlayın. Yaşayacağınız hayatın süresi değişmeyecek."
Zaman, bizim zannettiğimizden çok daha acımasız ve geri döndürülemez bir sermaye. Mademki bu dünyada geçireceğimiz o mukadder süreyi ne bir saniye uzatabiliyoruz ne de kısaltabiliyoruz, o halde neden ömrümüzü başkalarının kalıplarına sığmaya çalışarak, ağlayarak ya da durularak harcayalım?
Öyleyse şarkıyı en yüksek sesle söyleyeceğiz; öyle gür, öyle içten söyleyeceğiz ki yaşadığımıza değecek bir hayatın tınısı tüm evrende yankılansın!
Her şeye rağmen dik duruşumuzu, o el değmemiş çocuksu ruhumuzu ve sadece kendi fenerimizin ışığında yürümeyi bir namus gibi koruyacağız.
Yüksek sesle şarkılar söyleyecek, incindiğimiz yerden bile hayata gülümseyeceğiz.
Ve içimizdeki o en kutsal duyguya, teslimiyete ve güvene asla leke sürdürmeyeceğiz. Çünkü biliriz ki,
kainatın en zarif ve en kusursuz planları, hep sabırla beklemeyi bilen asil kalplere rezerve edilmiştir.
Ve bir gün gelecek, o mutlak adalet her şeyi tam da olması gereken yere koyacaktır.
Kendi sesimizle, kendi dengemizle ve kendi göğümüzün altında, bir kez bile geriye bakmadan yürümeye devam…
- Sorun dallarda mı yoksa kökte mi?
- Mesele Hiç Yıkılmamak Değil, Kendini Toparlayabilmek
- Tutunduğun Şeyi Çoğaltırsın!
- Güç Elimde Olduğunda Ben Kimim?
- Al-Ver Dengesi ve Sınırlarımız: Ne Kadar Verdiğinin, Ne Kadar Değer Göreceğinle Bir İlgisi Yok
- Kelbigül... Coğrafyanın Sızısı ve Kelimenin Yükü
- Hayat Yumuşaklık, Zarafet, Dikkat ve Rikkat Üzerine Kuruludur
- Aldanma! Ne Mala Ne Şöhrete
- Kendi Zenginliğinde Susuz Kalmak
- Fani Bir Ömrün Zarafeti… Toprak Olacak Bir Kibrin Tasviri
- Hafiflik Çağında Derin Kalabilmek… Devam Edebilenler, Acıyı Bal Eyleyenlerdir
- Telvin Bir Arayış, Temkin İse Bir Duruştur!
- Gazze’nin Çocuklarını ve Onurunu Savunan Dr. Hüsam Ebu Safiye Nerede?
- Ait Olmadığın Bir Kalabalıkta Görünmez Olmak
- Bitmeyen Nekbe: Filistin





