Vur deyince vurur kır deyince kırar!

1977’lerde rahmetli Turgut Özal MSP’nin İzmir milletvekili adayı iken ev sohbetlerinde, “Başbakan olamam, olsam Amerikan’ın dediğini yaparım” deyince çokları Amerikancı diye etrafından uzaklaşmıştı. Demek istediği, Kemalistlerin Lozan’dan elde etmiş olduğu kazanç, Amerika’nın dediğini yapmaktır, kayıtsız şartsız teslimiyet.

Trump katili iki de bir yumurtlayıp duruyor:

“Erdoğan, dediğimi yapıyor, iyi dostumdur.”

Erdoğan bu tip yıkama ve yağlamanın ne anlama geldiğini bilmez değil, biliyor da yerine göre ayıya dayı demek usuldendir. Açıkçası, bu ayıya bugünkü şartlarda gücümüz yetmiyor. Yarın ola hayrola…

…

Yaşar Yakış’ın Dışişleri Bakanlığı döneminde, Irak’a saldırı hazırlığını yapan Bush yönetimindeki Amerika’ya, “Türkiye’nin askeri müdahaleye gerek kalmadan sorunun çözülmesini arzu ettiğini ancak sorunun askeri müdahale gerektirmesi durumunda Türkiye’nin hava sahasını açıp tesisleri kullandıracaktır” şeklindeki açıklaması gündeme bomba gibi düşünce Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, “Bakan, savaşı en son ihtimal olarak düşünerek söylemiştir.” diyerek aceminin hatasını düzeltmeye çalışmıştır.

Düzeldi mi? Hayır.

Genel Sekreter Rutte, “Rus tehdidine karşı hazırlıklı olmalıyız.” derken işin içinde iş var! Gidişat, VAŞOVA Paktı’na karşı NATO’nun öncü fedaisi Türkiye’yi hazırlıyorlar. Yoksa Rutte, Erdoğan’a boşuna teşekkür etmez.

…

Rahmetli Erbakan Hoca, “Bunlar daha çocuk, ateşe düşeceklerinden korkuyorum.” şeklindeki sözleri boşuna değildi. Hiçbir şart koşmadan tüm limanları ABD’ye açmak ateşe düşmek değil de nedir!

İşte şimdi o ateş Tel Aviv’den yola çıkarak kademe kademe ilerliyor.

Suriye’nin köylerine kadar geldi dayandı.

Yüce Kitabımızın emridir:

“Yahudi ve Hıristiyanları dost edinmeyin, onlar birbirlerinin yarenidirler.”

Yahudi ve Hıristiyan’ı dost edinmenin bedelini Kore’de Amerikan adına, Çanakkale’de Almanlar adına binlerce şehit vererek ödedik. Sarıkamış dağlarında tek bir kurşun atmadan donarak şehit olanlar, Osmanlı’dan geride kalan son kadro, son nesil, son nefes. Tarih oralarda noktalandı.

…

Şimdi de Filistin topraklarında akıtılan bunca masum kanının asil müsebbibi ve de teşvikçisi olan Trump katilini karşılamak bir nevi geçmişten ne kadar ders aldığımızın uygulamalı ölçüsüdür.

Yine de soralım…

Ders mi alamadık, yoksa gücümüz mü yetmiyor?

Faraza… Türkiye’nin başına bir iş gelmiş olsa, NATO’ya bağlı ülkelerden hiçbirisi kılını bile kımıldatmaz, üzerine de keyif kahvesi içerler.

…

Ülke batının oyunları ile karşı karşıya.

Duyar gibiyim, bu millet,

“Ey bebek katili Trump! Hangi yüzle Türkiye’ye geliyorsun?”

tabelasını Ankara’nın girişine asmıştır.

Bu katilin suçları ağır…

İran’ın dini lideri Ali Hamaney’i suikastla öldürmek, masum kız çocuklarının okulunu bombalamak, Gazze’de çoluk çocuk demeden halkı katletmek. Şehirleri harabeye çevirmek, Mescid-i Aksa’nın kapısına kilit vurdurmak.

Trump, İsrail’e “Gazze’yi bombalamak için benim silahlarımı kullandığını unutma.” diyerek suçluluğunu açıkça itiraf etmiştir.

Osmanlı olsaydı, bu tip bir katilin cezası ayağından asılarak infaz edilirdi.

…

Bir bakıma da hatırlatmış olalım.

Misafir ağırlamak hem töremiz hem de inancımızın gereğidir.

Amma velakin bu misafir öylesi misafirlerden değildir.

Eli ayağı kanlı…

İçimiz kan ağlasa da aman kılına zarar gelmesin diye en üst seviyede tedbir alıyoruz. Daireleri bile tatil ettik. Yoklanmadan yollardan geçilmiyor.

Bir bakıma…

Öyle bir ortamda ülkeyi yönetmek gerçekten çok zor.

Anlayanın aklı gider, uykuları kaçar.