Peki gerçekten öyle mi?

İnsan her “hayır” dediğinde güçlü, her “evet” dediğinde güçsüz mü olur?

Hayat, bu kadar kesin cevaplar vermemize izin vermiyor.

Çünkü bazen “evet” demek, sevdiğimiz bir insanın yükünü paylaşmayı seçmektir. Yorucu olacağını bilsek bile bir dostumuzun yanında durmak, yaşlanan anne babamızın elini tutmak ya da zor günler geçiren bir yakınımıza destek olmak…

Bu “evet”lerin arkasında kendini ihmal etmek değil, değerlerimiz doğrultusunda yapılmış bilinçli bir tercih olabilir.

Diğer taraftan, gerektiğinde “hayır” diyebilmek de kişinin kendi sınırlarını korumasına yardımcı olabilir.

Ancak ne “evet” ne de “hayır” tek başına bir kişilik göstergesidir.

Çünkü aynı kelime, iki farklı insanın hayatında bambaşka anlamlar taşıyabilir.

Bir kişi “evet” derken bunu gerçekten istediği için söylüyor olabilir.

Bir başkası ise aynı “evet”i; kırılmamak, suçluluk hissetmemek ya da karşısındaki kişiyi kaybetmekten endişe ettiği için söyleyebilir.

Dışarıdan bakıldığında iki kişinin cevabı aynıdır.

Fakat o cevabı veren iç ses aynı değildir.

Aynı durum “hayır” için de geçerlidir.

Kimi zaman “hayır” demek, kişinin kendisine duyduğu saygının bir ifadesidir.

Kimi zaman ise yeni bir hayal kırıklığı yaşamamak için örülmüş görünmez bir duvardır.

İşte bu yüzden ilişkilerde asıl belirleyici olan, hangi kelimeyi kullandığımız değil; o kelimeyi seçerken bizi neyin yönlendirdiğidir.

Kararlarımızı gerçekten biz mi veriyoruz?

Yoksa korkularımız mı?

Suçluluk duygumuz mu?

Alışkanlıklarımız mı?

İlişkiler, doğru cevabı ezberleyenleri değil; her ilişkinin ihtiyacını okuyabilenleri daha çok ödüllendirir. Çünkü bazen anlayış göstermek ilişkiyi güçlendirir, bazen de aynı anlayış kişinin kendi sınırlarını görünmez hâle getirebilir. Bazen mesafe koymak iyi gelir, bazen de ihtiyaç duyulan şey, bütün risklerine rağmen yeniden yakınlaşmayı seçebilmektir.

Bu yüzden mesele, daha çok “evet” ya da daha çok “hayır” demek değildir.

Mesele, her iki seçeneğin de gerçekten bize ait olabilmesidir.

İnsan bazen istemediği hâlde “evet” der.

Bazen de aslında istediği hâlde “hayır” der.

Her iki durumda da söylenen kelimeye değil, o kelimeyi söyleyen duyguya kulak vermek gerekir.

Belki de özgüven, daha fazla “hayır” demek değildir.

Özgüven; “evet”lerimizi de “hayır”larımızı da korkularımızın değil, değerlerimizin belirlemesine izin verebilmektir. Çünkü insanı güçlü yapan, tek bir cevaba sığınması değil; hangi cevabın kendisini temsil ettiğini özgürce seçebilmesidir.

******

YAZAR GÖRÜŞLERİNE İLİŞKİN AÇIKLAMA

Bu platformda yayımlanan köşe yazıları, arti5tv.com’un kurumsal yayın anlayışını ve editoryal çizgisini yansıtmaz. Yazılarda dile getirilen görüş ve değerlendirmeler, tamamen yazarların kişisel düşüncelerinden ibarettir.