artı5tv youtube reklamı
Hülya Öztürk

Hülya Öztürk

Reklam

 Bu ölçüsüz aşk, Bûtimâr’ın sonu olur; kıyısından ayrılmadığı ve içmeye kıyamadığı denizin yanı başında susuzluktan ölür. İran edebiyatının en etkili efsanelerindendir Bûtimâr kuşunun hikâyesi.

İnsanoğlunun anlattığı her hikâyede kendisinden bir iz bulunur. Bu anlatı da bize insan türünün derin bir yansımasını sunar. Bûtimâr’ın, denizin kuruyacağı korkusuyla su içmemesi; bolluk ve manevi zenginlik içinde yaşarken çok düşünerek dert sahibi olan, yok yere hüzne boğulan insanları temsil eder. Bu insanlar, en ufak detayı dahi zihinlerinde büyütüp içten içe kendilerini kemirirler. Yaşamak bile ağır gelir onlara. Öyle ki korkularından, tıpkı Bûtimâr gibi en temel gereklilikleri bile yerine getiremez hâle gelirler.

İnsan da bazen bir ilişkiye, bir duyguya, bir sanata ya da kendi içindeki o büyük potansiyele öylesine kıyamaz ki, zedeleme korkusuyla ona dokunamaz bile. Oysa deniz engindir, tükenmez. 

Burada trajedi denizin kuruması değil; zihnin, kendi kuruntularını bir zindana dönüştürüp insanı sahip olduğu zenginliğin ortasında susuz bırakmasıdır.

Bir kuş için uçmak en doğal eylemdir; onun varoluşunun esasıdır. Fakat Bûtimâr; kar yağınca, müzik duyunca ve âşık olunca uçamaz hâle gelir.

Ne garip bir tecellidir ki onu kanatlarından eden şeyler, tam da hayatın en büyüleyici, en derin anlarıdır: Doğanın eşsiz ritmi, sanatın tınısı ve aşkın şiddeti... Bûtimâr, güzelliğin ihtişamı karşısında kendi özünden, “Bûtimâr’lığından” vazgeçer.

 Sonsuz bir tutkuya ve güzelliğe kapılmak, insanı kendi benliğinin sınırlarından çıkarır; fakat aynı zamanda onu en kırılgan hâliyle savunmasız bırakır.

Bûtimâr, kıyısında durduğu o su uğruna can verdiğinde deniz dalgalanmaya, güneşin altında parıldamaya kayıtsızca devam eder. Dünya, onun yokluğuyla bir an bile irkilmez. Bu, varoluşun en yalın ve en çıplak gerçeğidir: 

Evren, bizim yüklediğimiz anlamlara karşı sessizdir. Ancak bu sessizlik bir yenilgi değildir. Deniz bilmese de Bûtimâr sevebilmiş, durabilmiş ve incelik uğruna benliğini feda edebilmiştir. 

İnsanın yüceliği de tam olarak buradadır; dünyadan bir karşılık görmeyeceğini bilse dahi sevebilmesinde ve derinleşebilmesinde...

Bizler de hayatın kıyısında sık sık Bûtimâr gibi dikiliriz. 

Eksilmesin, incinmesin, zedelenmesin diye mesafeli durduğumuz her şey; bir süre sonra susuzluktan kıvrandığımız kendi denizimize dönüşür.

Ancak unutmamak gerekir: 

Deniz, kıyısında durup izlemek için değil; korkusuzca kulaç atmak, o serinliğe gömülmek ve yaşamak içindir. İnsan da öyle değil midir zaten? Sevgiyle bağlandığı şey her ne olursa olsun, onu ya tamamen tüketmeye ya da kendini ondan mahrum bırakarak korumaya meyillidir. 

Oysa her ikisi de sevgilerini dengede tutabilseler, hiç mahrum kalırlar mıydı sevdiklerinden?


Reklam
Yorum Yazın

Kendi Zenginliğinde Susuz Kalmak

Sevmeyi bilip yaşamayı unutanlar...Bûtimâr, denize âşık bir kuştur. Her gün kenarına konduğu suya uzun uzun bakar ve “Bu deniz bir gün kurursa ben ne içerim?” diye endişe eder.

31.07.2026 22:12:00

YAZARLAR

Gönderin, yayınlayalım

Avrupa’da yaşadığınız sorunu, Türkiye’ye ve dünyaya mesajınızı kısa bir video çekip gönderin; sesiniz olalım.

WhatsApp: 0090 506 467 89 28
artı5tv youtube reklamı