İnsan var olmayı biliyor ama varlığını kime ve neye adaması gerektiğini giderek unutuyor. İşte kırılma tam da burada başlıyor.
Çünkü insan, varoluş sebebini unuttuğu an dünyanın telaşına kapılıyor. Telaş zamanla hırsa, hırs rekabete, rekabet ise bitmek bilmeyen bir yorgunluğa dönüşüyor. Sonra da, "Neden huzurlu değilim?" diye soruyor.
Cevap aslında çok yakında.
Dünya, insanın misafiri olduğu bir yerdi; insan ise dünyayı kendine yurt edindi. Araç olan amaç oldu. Geçici olan kalıcı sanıldı. İnsan, elindekileri çoğaltırken içindekileri eksiltti.
Bugün en büyük yoksulluk, cüzdanların boş olması değil; kalplerin anlamdan mahrum kalmasıdır.
Ne kadar teknoloji üretirsek üretelim, ne kadar şehirler büyütürsek büyütelim, insanın içindeki boşluğu betonla dolduramayız. Çünkü ruhun açlığını madde doyurmaz.
Belki de bu yüzden modern insanın evi büyüdü ama gönlü daraldı. Seçenekleri çoğaldı ama huzuru azaldı. Kalabalıkların içinde yaşadı ama yalnızlığından kurtulamadı.
Çünkü dengeyi kaybetti.
İnsan, bedenini beslediği kadar ruhunu beslemediğinde denge bozulur. Aklını geliştirdiği kadar vicdanını büyütmediğinde denge bozulur. Kazandığı kadar paylaşmadığında, konuştuğu kadar dinlemediğinde, tükettiği kadar şükretmediğinde denge bozulur.
Hayatın bütün krizleri önce insanın içinde başlar.
Bugün çevreyi kirleten de insan, savaş çıkaran da insan, sevgiyi eksilten de insan. Çünkü dışarıdaki düzensizlik, içeride kaybedilen dengenin yansımasından başka bir şey değildir.
Oysa insanın yaratılışı denge üzerinedir. Kalp ile akıl, dünya ile ahiret, madde ile mana, hak ile sorumluluk… Bunlardan biri eksildiğinde insan da eksilir.
Belki de yeniden başlamamız gereken yer, dünyanın bizi nereye sürüklediği değil; bizim neden var olduğumuz sorusudur.
Çünkü insan, varoluş sebebini hatırladığı gün dünyanın yükü hafiflemez; fakat o yükü taşıyacak bir yürek ve güçlü bir sabır kazanır.
Asıl mesele daha uzun yaşamak değildir.
Asıl mesele, neden yaşadığını unutmamaktır.
İnsan kendini bulduğunda dünya yerli yerine oturur. Kendini kaybettiğinde ise dünya kadar derdin içinde, kendi sesini bile duyamaz hâle gelir.
Belki de çağımızın en büyük sorunu ekonomik krizler, savaşlar ya da teknolojik dönüşümler değildir.
Çağımızın en büyük krizi, insanın kendine yabancılaşmasıdır.
Ve kendine yabancılaşan bir insanın, dünyaya huzur vermesi mümkün değildir.
Dengeyi kur, varoluş sebebini bul.
Keyifli okumalar.
Sevgiler, saygılar.
- Telin Sesi, Sözün Yolu
- Ahsen-i Takvim: Kendini Unutan İnsan
- İçimi Açtım ki İçinizi Görmek İçin…
- Akranınım Ama Zorbayım
- Anneler Jokey, Çocuklar At: Başarı Uğruna Nereye Koşuyoruz?
- Hicran: Bir Kelimenin Ömrü | Duygularım Varsa Varım
- Çocuklara Kitap Okutulmaz, Kitap Özletilir
- Ekranların Sessiz Kuşatması
- Bir Fotoğraf Bin Nasihat
- Kaybettiğimizi Yeniden Bulmaya Ne Dersiniz?
- Senin Kaç Memleketin Var?





