Kimi zaman bir itme, alay etme ya da tehdit olarak karşımıza çıkar; kimi zaman ise dışlamak, küçük düşürmek ve yok saymak şeklinde kendini gösterir.
Oysa zorbalığın başladığı yerde çocukluk biraz daha sessizleşir.
Akran zorbalığı yalnızca fiziksel güç kullanmak değildir. Bir öğrenciyi sürekli küçümsemek, görünüşüyle dalga geçmek, arkadaş grubundan dışlamak, onun hakkında söylentiler yaymak, mesajlarla rahatsız etmek veya başkalarının önünde küçük düşürmek de zorbalıktır. Fiziksel yaralar zamanla iyileşebilir; fakat söylenen bazı sözler insanın zihninde çok daha uzun süre kalabilir.
Zorbalığa uğrayan bir çocuk zamanla kendisini yalnız hissedebilir. Okula gitmek istemeyebilir, arkadaşlarından uzaklaşabilir, derslerine odaklanmakta zorlanabilir. “Acaba bugün yine ne olacak?” düşüncesi, okulun güvenli bir yer olması gerekirken onu kaygı duyduğu bir ortama dönüştürebilir.
Peki ya zorbalığı yapan?
Belki o da bir gün söylediği sözlerin ağırlığını fark eder. Çünkü zorbalık yalnızca karşısındaki kişiye zarar vermez; zorbalığı yapan kişinin de sağlıklı ilişkiler kurmasını, sorunlarını konuşarak çözmesini ve başkalarının sınırlarına saygı duymasını zorlaştırabilir.
Bir de sessiz kalanlar vardır.
Görür ama ses çıkarmaz. Duyar ama “Beni ilgilendirmez.” der. Oysa bazen bir arkadaşın yanında durmak, bir yetişkinden yardım istemek veya “Bu doğru değil.” demek, zorbalığın karşısında atılabilecek önemli bir adımdır.
Unutmamak gerekir: Güçlü olmak, bir başkasını ezebilmek değildir.
Gerçek güç; elindeki gücü başkasına zarar vermeden kullanabilmek, farklılıkları kabul edebilmek, öfkelendiğinde kendini kontrol edebilmek ve gerektiğinde özür dileyebilmektir.
Hepimiz akranız. Aynı koridorlardan geçiyor, aynı sıralarda oturuyor, aynı yaşların heyecanlarını ve kaygılarını yaşıyoruz. Birimizin diğerinden daha güçlü, daha popüler ya da daha cesur olması ona başka bir insanı incitme hakkı vermez.
Çünkü bazen bir çocuğun bütün gününü değiştiren şey, bir başkasının söylediği küçücük bir cümledir.
Öyleyse gelin, “Senden güçlüyüm, seni ezerim.” cümlesinin yerine başka bir cümle koyalım:
“Akranınım. Sana zarar vermek yerine yanında durmayı seçiyorum.”
Belki de okullarımızı gerçekten güvenli yapan şey tam olarak budur.
Fiziksel ve Duygusal şiddete dur deme zamanı geldi ve geçiyor bir nesil kayıp gidiyor.
- Telin Sesi, Sözün Yolu
- Ahsen-i Takvim: Kendini Unutan İnsan
- İçimi Açtım ki İçinizi Görmek İçin…
- Anneler Jokey, Çocuklar At: Başarı Uğruna Nereye Koşuyoruz?
- Hicran: Bir Kelimenin Ömrü | Duygularım Varsa Varım
- Çocuklara Kitap Okutulmaz, Kitap Özletilir
- İnsan Neyi Unuttu? Denge ve Varoluş Üzerine…
- Ekranların Sessiz Kuşatması
- Bir Fotoğraf Bin Nasihat
- Kaybettiğimizi Yeniden Bulmaya Ne Dersiniz?
- Senin Kaç Memleketin Var?
Akranınım Ama Zorbayım
“Ben senden güçlüyüm. İstediğim zaman seni ezerim.” Belki bu cümleyi bir okul koridorunda, bir sınıfta ya da bir arkadaş grubunun içinde duymuşuzdur. Bazen yüksek sesle söylenir, bazen de tek bir bakışla anlatılır.
4.10.2026 00:34:00
Avrupa’da yaşadığınız sorunu, Türkiye’ye ve dünyaya mesajınızı kısa bir video çekip gönderin; sesiniz olalım.
WhatsApp: 0090 506 467 89 28





