Ne sıralar vardı...
Ne elektrik...
Ne musluk...
Ne de bizim “olmazsa olmaz” dediğimiz imkânlar...
Sadece tahta levhalar...
Sadece Kur’an...
Sadece iman...
Güneş, Afrika semasında adeta ateş kusuyordu. Medresenin cılız gölgesinde onlarca çocuk, ellerindeki tahta levhalara yazılmış ayetleri ezberliyordu. Her birinin gözlerinde açlığın değil, ilmin; yoksulluğun değil, Kur’an’a duyulan sevdanın parıltısı vardı.
Öğretmen bizi tebessümle karşıladı.
“Hoş geldiniz... Türkiye’den mi geldiniz?”
“Evet.” dedik.
Dersine devam etti.
Çocuklar sırayla ezberlerini okuyor, o da sadece okumalarını düzeltmiyor; okudukları ayetlerin anlamını anlatıyor, hayatla buluşturuyordu. Ezberini bitiren, elindeki tahtayı siliyor ve yeni dersini yazıyordu.
Ders sona erdi.
Bu kez sorular bize yöneldi.
“Türkiye’deki Müslüman kardeşlerimiz nasıllar?”
“Dini eğitim nasıl?”
“Âlimleriniz hangi meselelerle meşgul?”
İşte o an kelimeler ağırlaştı...
Ne diyecektik?
Ümmetin kanayan yaralarını mı konuştuğumuzu söyleyecektik?
Açlığı mı?
Yetimleri mi?
Mazlumları mı?
Hayır...
Çoğu zaman birbirimizi tüketen tartışmaları anlattık.
Bitmek bilmeyen polemikleri...
İnsanları birbirinden uzaklaştıran kavgaları...
Ramazan gelince sahurun dakikalarını, hilalin hesaplarını, birbirimizi suçlayan tartışmaları...
Söylenecek daha çok şey vardı.
Ama söylemeye utandık.
Çünkü bazı gündemler anlatılacak değil, utanılacak cinstendi.
Öğretmen uzun süre sustu.
Sonra öğrencilerden birine döndü.
“Evladım...”
“Şu su kabını al.”
“Hani dün su getirmek için on kilometre yürümüştün ya...”
“Yine git de bize biraz su getir.”
“...Hiç olmazsa susuzluğumuzu giderelim.”
Bu cümleyi kurarken arkasını bize çevirdi.
Çünkü gözlerinden süzülen yaşları bize göstermek istemiyordu.
Biz ise başımızı öne eğdik.
O an anladık ki boğazımıza düğümlenen şey sadece hüzün değildi...
Utançtı...
Bir tarafta bir damla su için kilometrelerce yürüyen insanlar...
Diğer tarafta ise saatlerce, günlerce, aylarca ümmete hiçbir faydası olmayan tartışmaların içinde kaybolan bizler...
Bir tarafta tahta parçalarıyla Kur’an öğrenmeye çalışan çocuklar...
Diğer tarafta sayısız imkânın içinde Kur’an’ın mesajını hayatına taşıyamayan insanlar...
O gün Etiyopya’da susuz kalan yalnızca boğazımız değildi.
Vicdanımız da susuzdu.
Merhametimiz de...
Muhasebemiz de...
Belki de Allah bize o medreseyi göstermek için değil, bizi bize göstermek için oraya götürmüştü.
Yâ Rabbi!
Bunca nimetin içinde şükretmeyi unuttuğumuz için affet bizi...
Mazlumların çığlığına kulaklarımızı kapattığımız için affet bizi...
Faydasız tartışmaları, ümmetin gerçek yaralarının önüne geçirdiğimiz için affet bizi...
İlmi, hikmeti ve merhameti hakkıyla kuşanamadığımız için affet bizi...
Çünkü korkuyoruz...
Asıl imtihan edilenler belki de onlar değil... Biziz.
Ve korkuyoruz ki kaybetmek üzere olanlar da yine bizleriz.
“Allah, bir topluluk kendilerinde olanı değiştirmedikçe onların durumunu değiştirmez.”
(Ra’d Suresi, 11)
Öyleyse önce kendimizi değiştirelim...
Vicdanımızı uyandıralım...
Kalbimizi mazlumlarla birlikte attıralım...
Çünkü yarın Allah bize, kazandığımız tartışmaları değil; dokunduğumuz yetimleri, doyurduğumuz açları, sildiğimiz gözyaşlarını soracak.
Yâ Rabbi... Bizleri affet. Bizleri uyandır. Bizleri ümmetin yükünü omuzlayan kullarından eyle. Âmin.
- Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi hayatını kaybetme!
- Ankara’nın kalbine yakışan isim: Hacı Bayram!
- Dünyayı geziyoruz ama kendimizi tanımıyoruz!
- Seyahat Etmek, Dünyayı Okumayı Öğretir
- Cemaati Saymak Kolay, Medeniyeti Anlamak Zordur!
- Eski Değil, Bizden Önce Yaşanmış…
- Biz Ne Ara Davamızı Unutup Makamın Kölesi Olduk?
- Affetmek, Kalbin Yükünü Hafifletmektir
- Yollarda Kendimi Buldum…
- Yetimin Hakkı Kasada Değil, Vicdanda Durur
- İyiliğin Faizi Olur mu?
- İyiliğin Sessiz İzleri
- Mazlumun Ahı Arşa Yükselirken…
- Vicdanın Sınırları Olmaz
- Kardeşliğin Unutulan Coğrafyası: Afrika





