Bir ömür başkalarının ne diyeceğini düşünerek yaşar. Nasıl giyindiğini, ne söylediğini, nerede bulunduğunu, nasıl bir hayat sürdüğünü insanların gözünden değerlendirir. Kendi gönlünün sesini kısmayı, başkalarının beklentilerine göre yaşamayı erdem zanneder.
Peki, hiç düşündük mü? Herkesi memnun etmeye çalışırken kendimizden neler götürüyoruz?
Sevilmek için olmadığımız biri gibi davranıyor, kabul görmek için susuyor, takdir edilmek için olmadığımız hayatların içinde rol yapıyoruz. Bazen birilerinin gözünde değerli olabilmek uğruna kendi değerimizi unutuyoruz.
Sonra bir gün aynaya bakıyoruz. Yüzümüz tanıdık ama içimizdeki insan bize yabancı!
Oysa hayat, başkalarının alkışını toplamak için kurulmuş bir sahne değildir. Herkesin gönlüne girmek, herkesin takdirini kazanmak mümkün değildir. Ne yaparsanız yapın sizi eleştirenler, yanlış anlayanlar, hakkınızda konuşanlar olacaktır.
Öyleyse neden koca bir ömrü başkalarının düşüncelerine mahkûm ediyoruz?
Elbette insan kimseyi incitmemeli, kimsenin hakkına girmemeli. Fakat başkalarını mutlu etmek uğruna kendi huzurunu, şahsiyetini ve doğrularını da kaybetmemeli.
Bazen hayır demek gerekir. Bazen susmak değil, hakikati söylemek gerekir. Bazen de herkesin sizi anlamasını beklemeden kendi yolunuzda yürümek gerekir.
Unutmayalım; iyi insan olmak, herkese boyun eğmek değildir. Merhametli olmak, kendini yok saymak değildir. Alçak gönüllü olmak, haksızlığa razı olmak hiç değildir.
Yüce Allah insana bir ömür, bir akıl ve bir vicdan emanet etmiştir. Bu emaneti insanların beğenisine sunarak tüketmek, insanın kendisine yapabileceği en büyük haksızlıklardan biridir.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız:
Ben bu hayatı gerçekten yaşadım mı, yoksa başkalarının istediği insan olmaya çalışırken kendi hayatımı mı kaçırdım?
Çünkü günün sonunda herkes kendi yoluna gidecek. Sizi eleştirenler kendi hayatlarına devam edecek. Sizin yerinize kimse yaşayamayacak, kimse sizin pişmanlıklarınızı taşıyamayacak.
Öyleyse başkalarının gölgesinde bir ömür tüketmeyin. Kimseyi incitmeden, kimseye haksızlık etmeden, ama kendinizi de unutmadan yaşayın.
Hayat, başkalarının beklentilerini karşılamak için harcanamayacak kadar kıymetlidir.
ÇÜNKÜ İNSANIN EN BÜYÜK KAYBI, BAŞKALARINI KAZANMAK UĞRUNA KENDİSİNİ KAYBETMESİDİR!
- Ankara’nın kalbine yakışan isim: Hacı Bayram!
- Dünyayı geziyoruz ama kendimizi tanımıyoruz!
- Seyahat Etmek, Dünyayı Okumayı Öğretir
- Cemaati Saymak Kolay, Medeniyeti Anlamak Zordur!
- Eski Değil, Bizden Önce Yaşanmış…
- Biz Ne Ara Davamızı Unutup Makamın Kölesi Olduk?
- Affetmek, Kalbin Yükünü Hafifletmektir
- Yollarda Kendimi Buldum…
- Yetimin Hakkı Kasada Değil, Vicdanda Durur
- İyiliğin Faizi Olur mu?
- İyiliğin Sessiz İzleri
- Mazlumun Ahı Arşa Yükselirken…
- Yâ Rabbi, Affet bizi!
- Vicdanın Sınırları Olmaz
- Kardeşliğin Unutulan Coğrafyası: Afrika
Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi hayatını kaybetme!
İnsan, bazen başkalarını mutlu etmek uğruna kendi hayatını sessizce tüketir. Kırılmasınlar diye susar, üzülmesinler diye kendinden vazgeçer, dışlanmasın diye inandığı doğruları bile içine gömer. Herkese yetişmeye çalışırken kendisine geç kalır.
21.11.2026 01:40:00
Avrupa’da yaşadığınız sorunu, Türkiye’ye ve dünyaya mesajınızı kısa bir video çekip gönderin; sesiniz olalım.
WhatsApp: 0090 506 467 89 28





