Peki, ne oldu bize?
Ne zaman bu kadar değiştik? Ne zaman eleştirdiğimiz insanlara benzedik? Ne zaman tevazunun yerini kibir, kardeşliğin yerini menfaat, samimiyetin yerini gösteriş aldı?
Dün kapısını çaldığımız insanların bugün kapımızda beklemesini nasıl kabullendik? Bir zamanlar haksızlığa uğradığımızda haykırırken, bugün başkaları haksızlığa uğradığında neden susar olduk?
Makam sahibi olunca insan neden değişir? Yetki eline geçince neden kendini herkesten üstün görmeye başlar?
Oysa makam, insanı büyütmez; yalnızca içindeki insanı ortaya çıkarır. Olgunlaşmamış bir insana yetki verirseniz ya kendini ilahlaştırır ya da Firavunlaşır. Çünkü bazı insanlar koltuğa oturunca kendilerini büyütür, karşısındakileri küçültür.
En acısı da bütün bunları yaparken hâlâ ahlaktan, adaletten, maneviyattan söz edebilmeleridir.
Bizim davamız insanı güzelleştirmek değil miydi? Bir gönül kazanmak, bir yetimin başını okşamak, bir mazlumun gözyaşını silmek değil miydi?
Şimdi dönüp kendimize bakalım. Kaç kişinin gönlünü kırdık? Kaç insanı makamımızın, servetimizin, gücümüzün karşısında küçülttük? Kaç kez haklı olanı değil, güçlü olanı savunduk?
Belki de en büyük kaybımız, yanlışlarımızı görme cesaretimizi yitirmemizdir. Çünkü insanın en büyük felaketi yanlış yapmak değil, yanlışını doğru zannetmeye başlamaktır.
Muhafazakârlık, sadece geçmişin değerlerini diline dolamak değildir. O değerleri hayatına taşımaktır. Namaz kılarken kul hakkına girmek, hayır yaparken insanları incitmek, adaletten söz ederken adaletsizliğe göz yummak, inandığımız değerlerle aramıza uçurumlar koymaktır.
Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey, birbirimizi suçlamadan önce aynaya bakabilmektir.
Çünkü bir toplumun çöküşü, yalnızca ahlaksız insanların çoğalmasıyla değil, ahlaklı olduğunu söyleyenlerin de sessiz kalmasıyla başlar.
Biz ne ara böyle olduk?
Ne ara makamı emanetten, gücü adaletten, zenginliği paylaşmaktan daha önemli hâle getirdik?
Ve en önemlisi, ne ara inandığımız değerleri savunmayı bırakıp o değerlerin arkasına saklanmaya başladık?
İnsan bazen kaybettiklerini fark ettiğinde çok geç kalmış olur. Dilerim biz, henüz kaybetmediğimiz değerlerimizi hatırlamak için daha fazla geç kalmayız.
Çünkü geriye dönüp baktığımızda çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras ne makamımız ne servetimiz ne de ismimizin önündeki unvanlardır.
Onlara bırakacağımız en büyük miras, arkamızdan "İyi bir insandı, kimsenin hakkını yemezdi, kimseyi incitmezdi" dedirtebilmektir.
Ve belki de bugün kendimize sormamız gereken en ağır soru şudur:
Biz Allah'ın rızasını mı arıyoruz, yoksa insanların önünde büyümeyi mi?
- Herkesi memnun etmeye çalışırken kendi hayatını kaybetme!
- Ankara’nın kalbine yakışan isim: Hacı Bayram!
- Dünyayı geziyoruz ama kendimizi tanımıyoruz!
- Seyahat Etmek, Dünyayı Okumayı Öğretir
- Cemaati Saymak Kolay, Medeniyeti Anlamak Zordur!
- Eski Değil, Bizden Önce Yaşanmış…
- Affetmek, Kalbin Yükünü Hafifletmektir
- Yollarda Kendimi Buldum…
- Yetimin Hakkı Kasada Değil, Vicdanda Durur
- İyiliğin Faizi Olur mu?
- İyiliğin Sessiz İzleri
- Mazlumun Ahı Arşa Yükselirken…
- Yâ Rabbi, Affet bizi!
- Vicdanın Sınırları Olmaz
- Kardeşliğin Unutulan Coğrafyası: Afrika
Biz Ne Ara Davamızı Unutup Makamın Kölesi Olduk?
Bir zamanlar ahlakı savunurduk, şimdi makamlarımızı korumakla meşgulüz! Bir zamanlar bizim en büyük iddiamız ahlaktı. Adaleti savunur, kul hakkından korkar, makamı bir nimet değil, ağır bir emanet olarak görürdük. Bir insanın değerini oturduğu koltukla değil, taşıdığı karakterle ölçerdik.
27.09.2026 15:01:00
Avrupa’da yaşadığınız sorunu, Türkiye’ye ve dünyaya mesajınızı kısa bir video çekip gönderin; sesiniz olalım.
WhatsApp: 0090 506 467 89 28





