İçinde biriken sevinci paylaşınca çoğalır, acısı anlattıkça hafifler, suskunluğunu bir dostun naif ve zarif dünyasıyla dağıtır.

Bazen saatlerce konuşmak istemesinin sebebi, söyleyecek çok kelimesinin olması değildir. Sadece birinin kendisini gerçekten dinlemesine ve anlamasına ihtiyaç duyar.

Bir bakışa, bir “Nasılsın?” sorusuna, karşılıklı içilen bir kahvenin sessizliğine bile muhtaçtır. İnsanın en derin yalnızlığı, çevresinde kimsenin olmaması değil; anlatacaklarını anlayacak kimsenin olmamasıdır!

Belki de bu yüzden sohbet, insanın en eski, en temel, en insani ihtiyaçlarından biridir. Kelimeler aracılığıyla birbirimizin dünyasına dokunur; bir hikâye anlatır, bir hatıra paylaşır, bir derdi bölüşür ve farkında olmadan birbirimizin yükünü taşırız.

İnsan, anlaşılmak ister. Hatırlanmak ister. Kalbine girilsin, orada taht kurulsun ister! Bir başkasının hayatında bir iz bırakmak ister!

Çünkü insan, konuşarak yalnızca kelimelerini değil; kendisini, ruhunu, en derinini paylaşır. Ve bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey, karşısındakinin gözlerinin içine bakarak “Anlat, seni dinliyorum.” demesidir.

İki muhabbet, göz göze iki lisan, insanı hayatta tutan motivasyon sebeplerindendir. Lakin konuşmaya, anlamaya, anlaşmaya bu kadar meylederken aman dikkat; dedikoduya bulaşmadan!

“Ne var canım! Canımız sıkıldı, aklımıza geldi, onun da lafını ettik. Ne var bunda? Herkes konuşuyor.”

Aman yarabbi! Herkesin konuşması, herkesin dedikodu yapması onu meşru kılar mı? O bugün ne yemiş, ne giymiş, ne konuşmuş; hepsini inceleyip sohbetimize renk katıyoruz!

O sohbete renk mi katıyorsun, yoksa günah mı katıyorsun?

Dedikodu, başkasının hayatını konuşmak değil; çoğu zaman kendi karakterini ortaya koymaktır.

Bir insanın arkasından konuşurken söylediğin her söz, aslında karşındaki kişiden çok seni anlatır. Herkesin hatası olabilir, herkes düşebilir, herkes çok büyük yanlışlar yapabilir!

Dedikodu yapan kişi çoğu zaman kendini güçlü sanır. O hataları hiç yapmayacağını, her zaman tertemiz kalacağını, yanlış yapacak kadar iradesiz olmadığını düşünür. Başkasının itibarını zedeleyerek kendine değer kazandırmaya çalışmak güç değil, eksikliğin göstergesidir.

Hayat, başkasının hayatına yorum yapmaya başladığın anda seni sınar!

Ettiğin bütün dedikodunun aynısını yaşamakla seni karşı karşıya bırakır! “Canımız sıkıldı, sohbetimizi tatlandırdık!” düşüncesi aslında insanın kendi kuyusunu kendi elleriyle kazmasından ibaret olur. Yani yok yere kendine günah penceresi açmış olur.

GEL SENİNLE İKİ HASBİHAL EDELİM!

Hasbihal, iki insanın aynı cümlede buluşması değil; iki gönlün aynı sessizlikte birbirini anlamasıdır.

Allah rızası için bir araya gelip kalbini doyurmak, ruhi açlığına şifa bulmaktır. Öyle sohbetler vardır ki saatlerce sürmez ama insanın içinde uzun yıllar kalır. Çünkü bazı kelimeler kulağa değil, doğrudan kalbe dokunur. Bazı sohbetler vardır, kelimelerden çok gönüller konuşur.

Hasbihal de tam olarak budur; insanın insana yalnızca sözünü değil, hâlini de açmasıdır. Kimi zaman bir fincan çayın yanında edilen birkaç cümle, uzun uzun anlatılamayanları anlatır. Çünkü gerçek sohbet, konuşmaktan ziyade birbirini anlamaya niyet etmektir. Hasbihal, aynı ortamda bulunmak değil; aynı duyguda, aynı hâlde buluşabilmektir.

İnsanların birbirine bu kadar yakın fakat bir o kadar da uzak olduğu bir çağda hasbihal, bir ihtiyaçtan öte toplumsal bir değerdir. Bir toplumun sıcaklığı, insanların birbiriyle ne kadar çok konuştuğuyla değil, birbirine ne kadar samimiyetle kulak verdiğiyle ölçülür.

Eskiden insanlar birbirinin kapısını çalar, hâlini hatırını sorar, yalnız olmadığını hissettirirdi. Günümüzün modern dünyasının sunduğu teknolojide ise birbirinin çevrimiçi olup olmadığına bakıyor.

Oysa insanın insana ihtiyacı hâlâ aynı: Bir çift söz, bir gönül, bir hasbihal!

Ne ara şifaya zehri kattık da şifamızı bulmak yerine kendimizi hasta ettik?

Dedikodu bir hastalık değil midir?

Senin kalbinin hastalıklı tarafından dökülüp hem kendini hem karşındakini yakmak değil midir? Var mıdır bu vebalde hakkın?

Dedikodusunu ederek hem kendi kuyunu hem de onun kuyusunu kazmak...

İsteyebilecek misin helallik?

Arkana dönüp:

“Ya, bugün senin kuyunu iyi kazdık! Hakkını helal et!”

diyebilecek misin?