Emre Turan
İnsanoğlunun binlerce yıldır biriktirdiği kibri, telâşı, bitmek bilmeyen hırsı ve yalanı tek bir nefeste buharlaştıran; zamana karşı söylenmiş en zarif ve en merhametsiz itirazdır bu. Ancak bugün, o kuşların süzüldüğü gökyüzünün altında hayatı kısaltan şey sadece zamanın amansız akışı değil; içinde soluklandığımız toplumun sessizce, için için sürdürdüğü o ağır ahlaki çöküştür.
Gittikçe derinleşen bir manevi yozlaşmanın, her şeyi metalaştıran güç sevdası ile maddiyat hırsının ve insani değerlerin üzerini örten ağır bir toz bulutunun ortasındayız. Birbirimizin gözünün içine bakarak kurduğumuz o kadim toplumsal bağlar birer birer kopuyor; yerine bireysel ikballer uğruna feda edilen vicdanlarımızı, görkemli ambalajların içine gizleyip kokmaya bırakıyoruz. Çürüme, bir toplumun iliklerine kadar işlediğinde kötülük artık ayıplanan bir sapma olmaktan çıkar; sıradanlaşan, kanıksanan ve hatta alkışlanan bir yaşam biçimine dönüşür. Erdemin enayilik, dürüstlüğün beceriksizlik, inceliğin ise zayıflık sayıldığı bu vasatlık ve yozlaşma çağında, toplumsal adalet terazisinin dengesi her geçen gün biraz daha bozuluyor.
Bizler, o kuşların kanatlarındaki özgürlüğü ve ömrün ürpertici kısalığını çoktan unuttuk. Gökyüzünü hırslarımızın ve doymak bilmeyen egolarımızın gri bulutlarıyla kaplarken, yanı başımızda yaşanan haksızlıklara, haksız kazançlara ve ötekinin çığlığına gözlerimizi kapamayı bir "hayatta kalma sanatı" zannettik. Komşusunun utancını kendi utancı sayıp örten o incelikli nezaket kültüründen; ötekinin enkazı ve gözyaşı üzerine kendi tahtını kurmaya çalışan duyarsız tiranlara nasıl dönüştük? Ahlakı yalnızca başkalarının vicdanına kesilen ceza pusulası, erdemi ise sosyal vitrinlerde sergilenen sahte bir süs olarak gördüğümüz gün asıl büyük kırılma gerçekleşti.
Oysa hayat, gerçekten de bir kuşun kanat çırpışı kadar kısa ve geri dönüşsüz. Gökyüzü hâlâ kuşların; fakat yeryüzü, bizim kendi ellerimizle kirlettiğimiz o ağır sessizliğe, bencilliğe ve yozlaşmaya mahkûm. Bu toplumsal çürümeyi durduracak tek şey; kaybettiğimiz o yalın hakikate, yani vicdanın, adaletin, insan kalabilmenin amansız sorumluluğuna yeniden sarılmak ve üzerimize bulaşan tüm dünya pisliğinden arınmaktır. Kuşlar uçup giderken, ardından baktığımız bu yıkıntının ortasında evvela kendi ruhumuzu kurtarmak zorundayız. Çünkü zaman geçip gittiğinde geriye ne biriktirdiğimiz güç ne kazandığımız sahte zaferler ne de sahip olduğumuz mülkler kalacak; sadece bıraktığımız izin ahlakı ve adımızın nasıl hatırlandığı konuşulacak.
- İki Ucun Gölgesinde
- Adımlarına Dikkat Et: Kısa Yoldan Köşeyi Dönme Çağında Kaybolan İnsanlık
- Bardak Kırıldı
- Yalanın Anatomisi
- Şeytanı Dışarıda Aramayın…
- Karanlıkta Yanmanın Anatomisi
- Bizden Çalınanlar
- Tuz Koktu
- Kadim Bir Toplumdan Köksüz Bir Topluma Evrilmek
- Elimizden Kayıp Gidenler
- İki Elin Hükmü: Siyasetin Merkez Arayışı ve İdeolojilerin İflası
- Toplumun Tutmayan Mayası
- Sermayesi Vicdan Olan Ticaret
- Çukurdaki Kurtlar
- Al Bayrağın Gölgesinde: Asırları Aşan Şehadet ve Hürriyet Türküsü
Hayat Kısa, Kuşlar Uçuyor: Çürüyen Zamanın Eşiğinde
Cemal Süreya’nın o iki satırlık vurucu hakikati, göğsümüze sıradan bir dize gibi değil, amansız bir ihtar gibi iner: "Hayat kısa, kuşlar uçuyor."
7.08.2026 06:58:00
Avrupa’da yaşadığınız sorunu, Türkiye’ye ve dünyaya mesajınızı kısa bir video çekip gönderin; sesiniz olalım.
WhatsApp: 0090 506 467 89 28





