Nasıl geldiysek öyle gideriz; ömrün sonbaharında o adımlar yeniden ağırlaşır, güçsüzleşir. Tabii genç yaşta, hırsın ve hızın kurbanı olup yolda kalmazsak…

Hayatı adım adım yaşamak varken, modern zamanın dayattığı “hemen, şimdi, daha çok” hastalığına yakalandık. Oysa doğum ile ölüm arasındaki bu yolda dinlenme durakları, bekleme anları vardır. Kimi bir saat sürer, kimi on yıl. Mesele ne kadar hızlı gittiğin değil, o yolu kiminle ve nasıl yürüdüğündür. Bugün altında son model lüks araçların olması, beş yıldızlı otellerde konaklaman ya da en gösterişli rezidanslarda yaşaman gerçeği değiştirmiyor: Hepsi anlık birer aldatmacadan ibaret.

Günümüz Türkiye’sinde ise adımlarımız artık yürümek için değil, adeta birilerini ezerek öne geçmek için atılıyor. Kısa yoldan köşeyi dönme telaşıyla, ayakkabılarımızı bile giymeyi unutarak koşuyoruz. “Yüksek kâr”, “gizli fon”, “garanti kazanç” vaatlerinin peşinde, sağlam bir zemine basmadan atılan her adımın acısı, bir süre sonra tüm vücudumuza yayılıp, kanatmaya başlıyor. Yanlış atılan o adımlar büyük kayıplara dönüşüyor. Kayıplar omuzlara yük oluyor; omuzlar çöküyor, dizler bükülüyor, bel eğiliyor. En lüks arabaya da binsen, en pahalı yatağa da uzansan, hırsla açtığın o yaranın acısı dinmiyor.

Kaldırdığın tozun dumanın içinde kör olmuşsan, artık görecek bir güzelliğin de kalmamış demektir. Aceleye, tozu dumana katmaya ne gerek var? Yola çıkmadan önce sağlam ayakkabılarını giy; çünkü bu yolda diken de var, taş da, buz da, çamur da. Emek vermeden, ter dökmeden, alın terinin hakkını almadan yürünmeye çalışılan her kestirme yol, sonunda seni bir uçuruma çıkarır.

Dur biraz, etrafına bak! Neler yaşanıyor, kimler neleri feda ediyor bir avuç kâğıt parçası için? İlk lokmanın, helal kazancın tadı başkadır. Hemen yutma, çiğne biraz; emeğin tadı damağında kalsın. Acele etme. Rüzgârınla kuytularda bekleyen o son vicdan ateşini de söndürme.

Çocukluğumuzun o taş fırın önündeki ekmek kuyruklarını hatırla. Kış ayazında sımsıcak ekmeğe sarılışımızı, koparılan köşesinden tüten o buharı, o eşsiz kokuyu… O kuyruklarda sohbet vardı, hikâye vardı, dayanışma vardı, insan vardı. Şimdi ise her şey gibi ekmeğimizin de ruhu çalındı. Market raflarında, soğumuş, bayatlamış, fabrikasyon poşetlerin içine hapsedilmiş ekmeklere kaldık. Tıpkı ilişkilerimiz, komşuluklarımız ve hayallerimiz gibi… Her şey paketlendi, yapaylaştı, “modernlik” ve “hijyen” adı altında ruhsuzlaştı.

Bugün ekranlarda, manşetlerde milyar dolarlık fon vurgunlarını, bir gecede buharlaşan servetleri, hırs uğruna satılan dostlukları izliyoruz. Herkes birbirine “nasıl daha hızlı zengin olurum” diye soruyor ama kimse “nasıl daha iyi bir insan kalırım” demiyor. İnsanlık, bu baş döndürücü hızın yanında yaya kaldı.

Ben ömrümün bir kısmını koşa koşa geçirdim, çok ayakkabı eskittim, ayaklarımda çok yara bere biriktirdim. Şimdi yavaşladım. Durdum ve etrafımı seyrediyorum. Tozun toprağın içinde gerçek renkleri seçmeye çalışıyorum. Geldiğimiz bu noktadan, bu doyumsuzluk çağından hiç memnun değilim. Sevdiklerimin de o sahte ışıltıların, o dipsiz fonların tuzağına düşmesini istemiyorum.

Hâlâ vakit varken, ekmeği sıcak yemenin kıymetini bilmenizi istiyorum. O çıtır köşesine bulabilirsen tereyağı ile tulum peyniri sürüp, diğer köşesini de sevdiklerinle paylaşmanın huzurunu yaşamanı istiyorum.

Çok mu şey istedim? Bu devirde “insanca, onuruyla ve telaşsız yaşamak” çok mu uçuk bir hayal? Bence değil.

Şimdi kalk yerinizden, ekranları, borsa grafiklerini, o bitmeyen hesap kitapları bir kenara bırakın ve en yakın fırına gidin. Yeni çıkmış, dumanı üstünde bir ekmek al. Eve dönüp bu satırları bir daha oku. Bak bakalım; bittiğinde elinde sıcacık bir ekmek mi kalmış, yoksa hırsın rüzgârında savrulmuş kuru kırıntılar mı?