Dilek Yıldırım
Bugün çocuklarımızın akademik başarılarını konuşuyoruz. Kaç net yaptıklarını, hangi okulu kazandıklarını, hangi sınavda kaçıncı olduklarını önemsiyoruz. Peki, kaçımız onların geceleri hangi kaygıyla uyuduğunu, hangi korkuyu içinde taşıdığını, hangi cümleyi söyleyemediği için sustuğunu merak ediyoruz?
Çocuklarımızın karnelerine bakıyoruz ama kalplerindeki kırgınlıkları görebiliyor muyuz?
İşte asıl mesele burada başlıyor.
Çocukluk, görünmeyen yaraların da biriktiği dönemdir
Çocuklar her zaman yaşadıkları sıkıntıları kelimelere dökemez. Bazen öfkelenerek, bazen içine kapanarak, bazen ders başarısını kaybederek, bazen de sürekli dikkat çekmeye çalışarak bize bir şey anlatırlar.
Ancak yetişkinler olarak çoğu zaman bu davranışların ardındaki nedeni anlamak yerine çocuğu etiketlemeyi tercih ediyoruz.
Yaramaz, tembel, ilgisiz, uyumsuz…
Oysa belki de o çocuk yalnızca anlaşılmak istiyor. Belki evinde duyulmadığı için okulda sesini yükseltiyor. Belki kendisini yetersiz hissettiği için başarısızlıktan kaçıyor. Belki de yaşına göre taşıyamayacağı kadar büyük duygusal yüklerle mücadele ediyor.
Bir çocuğun davranışını düzeltmeye çalışırken onun duygusunu ihmal ediyorsak, sorunun yalnızca görünen kısmıyla ilgileniyoruz demektir.
Dijital çağın yalnız çocukları
Teknolojinin hayatımıza kattığı kolaylıkları inkâr edemeyiz. Ancak ekranların çocukların yaşamında giderek daha fazla yer kaplaması, yüz yüze iletişimin ve duygusal paylaşımın azalması gibi sorunları da beraberinde getiriyor.
Aynı evin içinde birbirine mesaj gönderen, aynı sofrada oturup birbirinin yüzüne bakmayan aileler çoğalıyor.
Çocuklar dijital dünyada binlerce kişiye ulaşabilirken gerçek yaşamda kendilerini yalnız hissedebiliyor.
Bir çocuğun ihtiyacı yalnızca yeni bir tablet, daha iyi bir telefon ya da daha fazla oyuncak değildir. Bazen ihtiyacı olan tek şey, gözlerinin içine bakarak onu gerçekten dinleyen bir yetişkindir.
Okullar yalnızca akademik başarı merkezi olmamalı
Eğitim, çocuğa bilgi yüklemekten çok daha fazlasıdır. Okul; çocuğun kendisini güvende hissettiği, farklılıklarıyla kabul gördüğü, hata yapmaktan korkmadığı ve potansiyelini keşfedebildiği bir yaşam alanı olmalıdır.
Öğrenme güçlüğü yaşayan, dikkatini toplamakta zorlanan, akran zorbalığına maruz kalan veya duygularını ifade edemeyen çocukları yalnızca akademik performansları üzerinden değerlendirmek büyük bir eksikliktir.
Her çocuğun öğrenme hızı, duygusal gelişimi ve kendisini ifade etme biçimi farklıdır.
Bu nedenle eğitim sisteminde psikolojik danışmanlık ve rehberlik hizmetleri güçlendirilmeli, aile-okul iş birliği artırılmalı ve çocukların ruhsal ihtiyaçları erken dönemde fark edilmelidir.
Çünkü zamanında fark edilen bir sorun, bir çocuğun yaşamında büyük bir değişimin başlangıcı olabilir.
Ailelere ve topluma düşen sorumluluk
Çocukların ruh sağlığını korumak yalnızca uzmanların, öğretmenlerin veya ailelerin tek başına üstlenebileceği bir sorumluluk değildir. Bu, toplumun ortak meselesidir.
Çocukları dinlemeli, duygularını küçümsememeli, onları başkalarıyla kıyaslamamalıyız.
Her başarısızlığı bir eksiklik, her hatayı bir karakter sorunu olarak görmemeliyiz.
Çocuğa sürekli ne olması gerektiğini söylemek yerine, kim olduğunu keşfetmesine fırsat vermeliyiz.
Gerektiğinde ruh sağlığı uzmanlarından destek almayı bir zayıflık değil, sorumluluk olarak değerlendirmeliyiz.
Geleceği çocukların ruhunda kaybetmeyelim
Bugün çocukların duygusal ihtiyaçlarını görmezden gelirsek yarın yalnızca bireysel sorunlarla değil, toplumsal sorunlarla da karşı karşıya kalırız.
Empati kuramayan, kendisini ifade edemeyen, sürekli kaygı yaşayan, güven duymakta zorlanan bireylerin yetiştiği bir toplumda sağlıklı iletişimden, güçlü aile bağlarından ve toplumsal dayanışmadan söz etmek kolay değildir.
Bir çocuğun ruhuna dokunmak, geleceğe yapılan en değerli yatırımdır.
Çünkü çocuklar yalnızca büyütülmek değil, anlaşılmak ister. Yalnızca başarılı olmak değil, değerli hissetmek ister. Yalnızca korunmak değil, kendilerini güvende hissetmek ister.
Belki de artık kendimize şu soruyu sormalıyız: Çocuklarımıza nasıl bir gelecek bırakacağımızı konuşuyoruz; peki, o geleceği taşıyacak çocukların ruhunu korumak için bugün ne yapıyoruz?
Unutmayalım; bir toplumun geleceği gökdelenlerinde, ekonomik göstergelerinde ya da teknolojik gelişmelerinde değil, yetiştirdiği çocukların ruhsal gücünde saklıdır.
Çünkü çocukların ruhunu ihmal eden bir toplum, geleceğini ihmal ediyor demektir.
- Çocuklarda cinsel kimlik tartışması: özenme mi, keşif mi, toplumsal etki mi?
- Ekranların Büyüttüğü, İletişimin Yalnız Bıraktığı Çocuklar
- Bir Çocuğun En Çok İhtiyacı Olan Şey: Mükemmel Anne-Baba Değil
- Eğitimde Disiplin: Çocuk Korkmalı mı, Anlamalı mı?
- Merhameti Nerede Kaybettik?
- Okullar Açılıyor: Peki İçimizdeki O Çocuk Hâlâ Orada mı?
- KPSS Bitti, Asıl Sınav Şimdi Başlıyor
- Z Kuşağı mı, Yoksa Bizim Yetiştirdiğimiz Gençler mi?
- O Çocuk hâlâ İçimizde
- Çocuklukta Açılan Yaralar
- Bir Kelime, Bir Hayat: İlk 3 Yılın Gücü
- Çocukluğu Ekrana Değil, Hayata Bırakalım
- Duygusal Zekâ ve Empati: İnsanı İnsan Yapan Güç
- Adalet Öğretmenden Başlamalıdır!
- Çocuklarınızı Hayata mı, Sınava mı Hazırlıyorsunuz?





