Güven, sosyal hayatın içinde her gün yeniden kurulur. Arkadaşlıkta, ailede, çalışma ilişkisinde; hatta birbirini henüz tanımayan iki insan arasında… Verilen bir sözün tutulması, bir sorumluluğun yerine getirilmesi, birine anlatılanın başkasına karşı kullanılmaması birlikte yaşayabilmenin zeminini oluşturur. Güven büyük sözlerden çok, gündelik hayatta tekrar eden davranışlarla güçlenir.

Bugün güven sorunu konuşulurken, sözle davranış arasındaki mesafeyi de düşünmek gerekir. Bir söz tutulmadığında ya da üstlenilen sorumluluk yerine getirilmediğinde yalnızca iki kişi arasındaki ilişki etkilenmez. İnsanlar birbirine karşı daha temkinli olur, ortak işlere ve dayanışmaya daha zor yaklaşır. Güvenin zedelendiği yerde birlikte yaşamak sürer; fakat insanların birbirine yaslanması, iş birliği kurması güçleşir.

Bir insana inanmak, onun temel tutumlarının güvenilirliğinden ve sürekliliğinden emin olmaktır. İnsan düşüncelerini değiştirebilir, zamanla başka kararlar alabilir. Fakat kişiliğinin özünde yer alan bazı değerler, insanın kendisi köklü biçimde değişmeden değişmez. Maddi çıkar uğruna inandıklarını satmayı reddetmek, başkalarını kendi amaçları için kullanmamak, kendisine güvenenlere ihanet etmemek bu değerler arasındadır. Bir insan hakkında böyle bir güven duyabilmek, ona inanmanın anlamlarından biridir.

İnanmanın bir başka yönü, insanın henüz gerçekleşmemiş imkânlarına güvenmektir. Ortaya çıkmış bir başarıyı görmekten öte, gelişebilecek bir yeteneği ya da duyarlılığı fark etmek; bunların büyüyüp gelişebileceğine inanmaktır. İnsan yalnızca bugün yapabildikleriyle sınırlı değildir. Dolu ve üretken bir hayat, yetişkinlikte de büyümeyi ve değişmeyi sürdürür. Bu yüzden birine inanmak, onun bugünkü hâlini görürken olabileceği kişiye de yer açmaktır.

Başkalarına inanmak, kendine inanmaktan da ayrı değildir. Kendi deneyimine ve yargısına güvenen insan, başkasına duyduğu güveni körü körüne bir kabule dönüştürmez; gözlemler, düşünür, davranışlara bakar. Güven sorgulamayı dışlamaz. Birinin gücüne ya da konumuna hayranlık duymakla, onun nasıl davrandığını görerek ona inanmak aynı şey değildir. Söz vermek de bu güvenin bir parçasıdır: Verilen sözün sorumluluğunu gelecekte de taşıyacağını bilmektir.

Karşımızdakini yalnızca özellikleri, toplumsal konumu ya da bize sağladıkları üzerinden değerlendirdiğimizde onun bütünlüğünü gözden kaçırabiliriz. Bir insanı tanımak, onu bir nesne gibi sınıflandırıp açıklamaktan fazlasını gerektirir. Gerçek yakınlık, karşımızdakini kendi bütünlüğü içinde görebildiğimizde ve onunla doğrudan ilişki kurduğumuzda doğar.

Güvenin gelişmesinde kişisel davranışların yanı sıra yaşadığımız koşulların da payı vardır. İnsanların onurunun ve eşitliğinin korunduğu, kendi hayatlarına ve ortak yaşama katılabildiği ortamlar güveni destekler. Sözünün duyulduğunu ve varlığının gözetildiğini bilen insan, başkalarıyla daha açık ilişki kurabilir. Güven, hem insanlar arasındaki tutarlılıkla hem de bu tutarlılığı mümkün kılan ortak yaşam koşullarıyla büyür.

Birine inanmanın güzelliği, onun kim olduğunu bilmek ve henüz olamadığı kişiye de içinde bir yer açabilmektir. Güven, bu inancı sözde bırakmayıp davranışlarla beslemek; birlikte yaşayabileceğimiz bir zemine dönüştürmektir.