artı5tv youtube reklamı
Dilek Yıldırım

Dilek Yıldırım

Reklam

. İşte bu nedenle bugün sizlerle, yalnızca ders anlatan değil; bir çocuğun karakterine yön veren, hayallerini yeşerten ve kimi zaman tek bir cümlesiyle bir ömrü değiştiren öğretmenlerden söz etmek istiyorum.

Ne yazık ki son yıllarda öğretmenlik mesleği, hak ettiği saygınlıktan her geçen gün biraz daha uzaklaştırılıyor. Sosyal medyada doğruluğu araştırılmadan yapılan paylaşımlar, tek taraflı yorumlar ve yaşanan her olayda öğretmeni peşinen suçlu ilan eden anlayış, bu kutsal mesleğin itibarını sessizce aşındırıyor. Bugün en küçük bir anlaşmazlıkta öğretmen dinlenmeden yargılanıyor; kimi zaman okulun prestiji, kimi zaman veli memnuniyeti, gerçeğin ve adaletin önüne geçebiliyor. Oysa adalet yalnızca öğrenci ve veli için değil, öğretmen için de vazgeçilmez bir haktır.

Peki böylesine bir ortamda bir öğretmen kendini nasıl güvende hissedebilir? Her kelimesini ölçerek konuşan, her davranışının yanlış anlaşılabileceğini düşünen, her an şikâyet edilme kaygısıyla görev yapan bir eğitimci, öğrencilerine sevgisini ve bilgisini nasıl gönül rahatlığıyla aktarabilir?

Çünkü öğretmen de insandır. Sınıfa girmeden önce saatlerce hazırlık yapan, her öğrencisinin başarısını kendi başarısı gibi gören, bir çocuğun "Ben başarabilirim." diyebilmesi için defalarca yeniden başlayan, kimi zaman kendi ailesinden ve hayatından fedakârlık ederek çocukların geleceğine yatırım yapan kişidir. Ancak sürekli değersiz hissettirilen bir öğretmenin motivasyonunun, üretme gücünün ve mesleğine olan inancının zarar görmesi kaçınılmazdır.

Elbette her meslekte olduğu gibi öğretmenlikte de hata yapan insanlar olabilir. Ancak birkaç olumsuz örnek üzerinden yüz binlerce öğretmeni yargılamak ne vicdana ne de adalete sığar. Çünkü eğitim güven üzerine kuruludur. Öğretmen veliye güvenmeli, veli öğretmene güvenmeli, okul yönetimi ise her iki tarafı da adaletle dinlemelidir. Güvenin olmadığı yerde huzur olmaz; huzurun olmadığı yerde ise gerçek eğitimden söz edilemez.

Bir başka önemli konu ise öğretmenin mesleki bağımsızlığıdır. Sınıfın kapısı kapandığında orası, öğretmenin bilgi, deneyim ve pedagojik yeterliliğiyle yönettiği özel bir eğitim alanıdır. Elbette aileyle güçlü iletişim kurulmalıdır, elbette okul yönetimiyle iş birliği yapılmalıdır. Ancak öğretmenin her kararına müdahale etmek, her uygulamasını sorgulamak ve mesleki otoritesini sürekli tartışmaya açmak eğitimin kalitesini artırmaz. Tam aksine, öğretmenin özgüvenini zedeler, mesleki duruşunu zayıflatır ve zamanla onu yalnızlaştırır. Oysa yalnız bırakılan bir öğretmenin omuzlarına bir ülkenin geleceğini yüklemek büyük bir çelişkidir.

Bugün artık başka bir gerçeği de cesaretle konuşmanın zamanı gelmiştir. Öğretmenlik mesleğinde taban maaş uygulaması hayata geçirilmelidir. Aynı diplomaya sahip, aynı eğitimi almış, aynı sorumluluğu taşıyan ve aynı çocukların geleceğini şekillendiren öğretmenler arasında bu kadar büyük maaş farklarının bulunması yalnızca ekonomik bir eşitsizlik değil, aynı zamanda vicdani bir yaradır.

Öğretmen sınıfta öğrencileri arasında ayrım yapmaz. Aynı bilgiyle, aynı özveriyle, aynı sorumluluk bilinciyle eğitim verir. Ancak konu kendi emeğinin karşılığını almaya geldiğinde ne yazık ki aynı adaleti göremez. Özellikle özel eğitim kurumlarında görev yapan öğretmenler ağır sorumluluklar üstlenmelerine rağmen çoğu zaman emeklerinin gerçek karşılığını alamıyor. Üstelik sorun yalnızca düşük maaş da değil. Birçok öğretmen görev tanımının dışındaki işlere zorlanıyor. Yıllarca eğitim almış, çocukların hayatına dokunmak için yetişmiş insanlar zaman zaman temizlik yapmak, evrak taşımak ya da öğretmenlikle ilgisi olmayan görevleri yerine getirmek zorunda bırakılıyor.

Geçtiğimiz günlerde bir öğretmenin şu sözleri yüreğime dokundu:

"35 bin lira maaş alıyorum. Buna rağmen geçinebilmek için çalışmaya devam etmek zorundayım. Yeri geliyor öğretmen olduğum hâlde çöp atıyorum."

Bu söz yalnızca bir öğretmenin serzenişi değildir. Bu söz, eğitim sistemimizin sessiz çığlığıdır.

Bir öğretmenin tek düşüncesi öğrencisi olmalıdır. Fakat ay sonunu nasıl getireceğini hesaplayan, kira, fatura ve temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanan bir öğretmenin omuzlarına yüklenen ekonomik kaygı, eğitimin niteliğini de doğrudan etkiler. Daha da acısı, birçok öğretmen aldığı maaşla geçinemediği için akşamları özel ders vermek, hafta sonları ek iş yapmak ya da mesleği dışında çalışmak zorunda kalıyor. Geleceği yetiştiren insanların geçim kaygısıyla yaşamaya mahkûm edildiği bir ülkede, yalnızca öğretmenler değil, geleceğin kendisi de risk altındadır.

Bu nedenle öğretmenlik mesleğinde taban maaş uygulaması artık bir tercih değil, bir zorunluluktur. Öğretmenin emeği piyasa koşullarına bırakılamaz. Çünkü eğitim ticaret değildir. Öğretmenin emeği pazarlık konusu olamaz.

Bugün öğretmenler yalnızca ekonomik sorunlarla mücadele etmiyor. Psikolojik baskılarla, haksız suçlamalarla, şiddetle ve itibarsızlaştırılmayla da mücadele ediyor. Ve bütün bunlara rağmen her sabah sınıfın kapısını açıp öğrencilerini gülümseyerek karşılamaya devam ediyor.

Öğretmene yönelik şiddet haberlerini okuyoruz. Üzülüyoruz. Sosyal medyada öğretmeni hedef gösteren paylaşımları görüyoruz. Sessiz kalıyoruz. Sonra dönüp çocuklarımızın neden saygısızlaştığını sorguluyoruz. Oysa çocuklar yalnızca söylediklerimizi değil, davranışlarımızı da örnek alırlar. Biz öğretmene nasıl davranıyorsak, onlar da öyle davranmayı öğreniyor.

Bu nedenle kendimize şu soruları sormalıyız: Çocuğumuza öğretmenine saygı duymayı öğütlerken biz gerçekten o saygıyı gösterebiliyor muyuz? Çocuğumuzun yanında öğretmenini eleştirirken onun gözündeki öğretmen otoritesini zedelediğimizin farkında mıyız? Yönetici olarak ilk şikâyette öğretmenimizi yalnız mı bırakıyoruz, yoksa adaletle dinleyip yanında mı duruyoruz?

Çünkü mesele yalnızca maaş değildir. Mesele yalnızca çalışma saatleri değildir. Mesele yalnızca özlük hakları da değildir. Mesele, öğretmenin hak ettiği değeri ve saygıyı görebilmesidir.

Unutmayalım; bir doktor hayat kurtarır, bir mühendis şehirler inşa eder, bir hâkim adaleti tesis eder, bir bilim insanı insanlığa yeni ufuklar açar. Ama onların hepsinin hayatına ilk dokunan, ilk yol gösteren ve ilk umut olan kişi öğretmendir.

İşte bu yüzden öğretmene verilen değer; yalnızca bir maaşın, bir unvanın ya da birkaç güzel sözün çok ötesindedir. Öğretmene verilen değer, bir milletin geleceğine yapılan en büyük yatırımdır.

Artık bunu yalnızca Öğretmenler Günü'nde alkışlarla değil; adil maaş politikalarıyla, taban maaş uygulamasıyla, güvenli çalışma ortamlarıyla, güçlü yasal düzenlemelerle ve öğretmenlik mesleğinin yeniden hak ettiği itibara kavuşturulmasıyla göstermeliyiz.

Çünkü öğretmen geleceği yetiştirir. Geleceği yetiştirenler ise geçim kaygısıyla, değersizlik duygusuyla ve yalnızlık hissiyle baş başa bırakılmamalıdır.

Bir milletin yarınları, öğretmenine bugün verdiği değer kadar aydınlıktır.

saygılarımla….


Reklam
Yorum Yazın

Adalet Öğretmenden Başlamalıdır!

Sevgili okurlarım, Bir ülkenin büyüklüğü yalnızca yükselen gökdelenlerle, yapılan yollarla ya da ekonomik verilerle ölçülmez. Gerçek anlamda güçlü toplumlar; emeğe saygı duyan, adaleti önceleyen ve geleceğini emanet ettiği insanlara sahip çıkan toplumlardır.

28.06.2026 11:50:00

YAZARLAR

Gönderin, yayınlayalım

Avrupa’da yaşadığınız sorunu, Türkiye’ye ve dünyaya mesajınızı kısa bir video çekip gönderin; sesiniz olalım.

WhatsApp: 0090 506 467 89 28
artı5tv youtube reklamı