Ne zahmetlerle büyütüldü oysaki! Saçının tek bir teline dünyalar değişilmezdi. Özene bezene kesildi tırnağı! Tertemiz, pak olsun diye.
Peki hayat nasıl davranacaktı hassas, pürüpak, açılmamış goncaya? Rüzgârı, yağmuru, fırtınayı nasıl karşılayacaktı hassas ruhu? Hayatın pençesine takılırken insan olmanın verdiği naiflik yerle bir olacaktı ruhunun derinliklerinde! En mutlu olduğu anda kıracaktı parmağını acıması pahasına. Öğretecekti hayat! En mutlu anlar da en zor anlar da aynı anda olurdu seni büyütmek için!
Nazar değdi en güzel anıma!
Değil! En güzel an da en zor an da goncanın gelişmesi uğruna yaşanacaktı. Ama bir başına, ama kalabalıkta fark eder miydi nerede yaşadığını canının acısını? Cancağızına koşup da “Canım acıdı.” diyemedikten sonra! Hangi fasıl gelecekti can acısından sonra? Nasıl dikkat etmezsin? Nasıl fark etmezsin? Kendini savunmadın mı? Fiziksel acı daha az acıtırdı kendini anlatma pahasına! Küçükken öğrendi ruhu kendini kapatmayı! O gün kırılan parmak, yarın dağılan ruhunu toplamayı öğretmekten habersiz iyileşecekti! Hızlıca yerine oturmama pahasına! Kırılan ruhu öğretecekti acıyı kendi içinde yaşayıp iyileştirmeyi. Acının da dermanın da kendi içinde gizliydi merhemi. Yaşattı en zor an her şeyi kendi başına halletmesi gerektiğini!
Ne idi olması gereken? Düştüğünde “Neden düştün?” diye sormak mıydı? Yoksa “Hayat bu; düşeceksin, yaralanacaksın, incineceksin, ağır fırtınalardan geçeceksin! Ama düştüğün yerden kalkmayı, yaralandığın yerden iyileşmeyi, incindiğin yerden sağlamlaşmayı öğreneceksin!”
Kim öğretecek sana düştüğünde kalkmayı, yaralandığında kabuklarını sarmayı, incinen dallarını tamir edip uzanmayı?
Doğumunda ilk çığırışlarını duyan; seni dokuz ay boyunca bedeninde taşıyan, seninle bütünleşen, sen iyiyken mutlu olan, sen ağladığında daha çok ağlayan, sen incindiğinde kalbinin derinlikleri üşüyen biricik anneciğin ve tüm o süreçlerde anneciğinin bir dediğini iki etmeyen, yavrusuna gelecek oluşturma telaşına düşmüş, ailesi için en iyisini isteyen babanın işiymiş yavrucağına düştüğünde kalkabilmeyi, incindiği yerden doğrulabilmeyi öğretmek! Oysaki sadece balık tutmayı öğretmeleri gerektiğini öğrenmişlerdi! Zorluklar karşısında yıkılmayıp esnek olmayı, düştüğünde kalkmayı nasıl öğreteceklerdi?
Ne idi en bilinen gerçek? İzlendiği!
Küçücük fidanın minicik gözleri ağacını izleyecekti! Onu taklit edecekti! Örnekti koskoca çınar! Çınarının yaptıklarını yaparak öğrenecekti hayatın gerçekleriyle nasıl baş etmesi gerektiğini! Korkmadan, kızmadan, isyan etmeden zorluklarla mücadele edilmeliydi! Küçücük fidanının elinden tutarak, minik kalbine dokunarak fırtınaların içinden çıkılacağını gösterecekti. Yol kolay değildi, onun da ihtiyacı vardı yol göstericiye! Kalbine yol gösteren rehberi vardı koca çınarın!
Nasıl da mecazla anlatmıştı gönlü güzel Peygamberimiz (s.a.v.)?
Müminin zorluklar karşısında yıkılmayıp tekrar ayağa kalkmasını bir bitkiye benzetmişti: “Müminin misali, taze ekin gibidir. Rüzgâr hangi taraftan eserse onu o tarafa eğer (fakat yıkılmaz)! Rüzgâr sakinleştiğinde ise tekrar doğrulur! İşte mümin de böyledir; o da belalarla eğilir (sarsılır ama yıkılmaz)!”
Hazine denilen tecrübe, belalara verdiğin tepkide ortaya çıkardı. Bilirdi hazinenin belaya sabrettiğinde hikmetle dolacağını. Onca yaşanan öğretecekti sabrın kilidini açmayı. Hazine aktarılacaktı nesilden nesile; kökler sağlamlaşacaktı her kasırgada. Kökleri için sabredecekti! Bilirdi her zorlukla beraber kolaylık geleceğini. İman etmişti hazine zorlukların boşuna yaşanmadığına, yük olmadan hafiflik olamayacağına, kasırgaya sabretmeden denizi göremeyeceğine. Denizi görme arzusu “Dayan!” diyecekti! Tam da bu noktada gelecekti imanın anahtarı!
Yetişmişti Rabbinin rahmeti!
Fe inne meal usri yüsra! Şüphesiz güçlükle beraber bir kolaylık vardır! Yetmedi mi gönlü güzel ama acziyeti bol kuluna? Tekrar etti Yüce Rahman: İnne meal usri yüsra! Gerçekten, güçlükle beraber bir kolaylık vardır!
Eee! “Dayan kulum!” dedi Rabbi. “Gönderdim ya reçeteyi imdadına! Dayan ki sonsuz rahmet kapısı açılsın ayaklarının altına…”
Al sana reçete! Öğret minik fidanına kasırgayla baş etmenin merhemini!