Gurur, kibir, gülümsemek… Hangisi ait olduğu tabiatını gizlerken kendini korumaya almasına yardımcı olurdu? Gardını almalıydı en baştan!
İnsanım ben ya, bir gururum, bir onurum var! Gururu olmayan insan ne ile yaşar? Hayatta ayakları yere sağlam basamaz, kendini saydıramaz! Saygınlık istiyorsan, gururunu ayaklar altına aldırmazsın; kendini savunmak için takarsın maskeni yüzüne, gezinirsin âlemde!
Kırılmamak, incinmemek, saygısızlığa maruz kalmamak ve haysiyeti uğruna yaşarken, ayak altı olmamak adına en büyük maskedir, kendine taktığı saygınlık saltanatı!
Derdini, ıstırabını derinliklerine gömmene yardım ettiğini zannettiğin hazinendir! Kendini aşağı çekecek, kimliğine leke sürülmesine izin verilmeyecek, hiçbir kişilik zedeleyici muameleye zemin hazırlamayacak rahatlığın hissidir gurur!
Huzurun pınarı, kıyametin en mağruru zannettiğim maskeydi beni hayattan koparan! Kendimi savunmaya aldığımı zannettiğim, kırılmamın önüne geçtiğini düşündüğüm gururdu; beni Yaratan'a verdiğim sözden alıkoyan! Huzurun zirvesini yaşayacağım ailemle arama duvar ören, hata yaptığımda özür dilemekten aciz bırakan, en sevdiklerimle samimiyet kurmama engel olandı.
Oysaki maskelerin güzeliydi gülümsemek! Dünya hayatında sınanırken kalbinin sıcaklığını hissedip hem kendi ruhuna hem de çevresine huzurun reçetesini gösterip kalbine mühürleyen, Yaratan'ın tavsiyesiydi! İnsanoğlunun görmekte zorlandığı anahtar!
Sanıldığı kadar kıymetli ve saygınlık göstergesi olsaydı gurur, Peygamber Efendimiz (s.a.v.) insanlığı Allah yoluna davet ederken kullanmaz mıydı gurur maskesini? İşini kolaylaştırırdı herkesin tamah ettiği maskeyi kullanmak! Saygınlığını artırıp davet yolunun dikenlerini temizlerdi! Ancak o ne yaptı? Kendini heyecanın doruklarına kaptırarak huzuruna gelen bedeviye “Ben kuru ekmek yiyen Âmine'nin oğluyum, sakin ol.” dedi. Gülümsemesinin tüm sıcaklığıyla… Gururun, kibrin değil, gülümsemenin anlamı konuştu rehberimizin saygınlık duruşunda! İnsanlığı, toplumu bir arada tutacak olan gururun kilitleri değil, gülümsemenin samimiyeti olacaktı! En kıymetli değeri gösterdi Allah yoluna iman etmek isteyenlere!
Dostuna güven veren, düşmanına gücünü gösteren zırhın adıydı. En güçlü varoluş silahı!
Kendine saygının, nezaketin ve naifliğin göstergesiydi. Sıcacık gülümsemenin ardındaki güven ve huzur hissiydi. Tüm sahteliklerin önüne geçen, samimiyeti iliklerine kadar hissettiren kıymetti. İnsanı bu dünyadaki acılardan, zorluklardan, ıstıraptan, kahretmekten çekip alandı. Göğsünün genişliğinin ilacıydı, maskelerin en zarifi! Gözünün perdesinden belirip gönlün kapısını aralayan merhametli odaydı. Sevginin, şefkatin, sıcacık samimiyetin adıydı gülümsemek! Gönlünün ferahlığı, hayatın içindeki rahatlığın reçetesiydi. Kalbinin demir surlarını aralayan, duvarında küf tutmuş soğuğu sıcağa çeviren güneşin rengiydi. Nimetin şükrü, acının merhemiydi. Direnişin sembolü, zırhı sağlam kalenin anahtarıydı. Sadakaydı, seni dünya hayatının kazasından, belasından koruyan. Düşmana saygı sınırını öğreten gizli çizgi, kalpleri birbirine bağlayan naif ama sağlam düğümdü. Aileyi, dostluğu, kıymeti, saygınlığı ayakta tutan, hayatla bağını güçlendiren kalkanın adıydı.
Kalpleri gül bahçesine çeviren kokuydu!