Sevgili okurlarım,
Bugün bir epilepsi hastası çocuğun akran zorbalığına maruz kaldığı bir görüntü izledim.
Bir çocuğun, kendisine vurulurken “Bana vurmayın, ben hastayım.” dediğini duydum.
O cümle içime oturdu.
Çünkü orada yalnızca bir çocuğun zorbalığa uğradığını değil, bizim merhamet duygumuzu da sorguladım.
Bir çocuk “Canım acıyor.” dediğinde neden duramıyoruz?
Bir çocuk “Ben hastayım.” dediğinde neden elini geri çekmiyoruz?
Biz merhameti nerede kaybettik?
Çocuklarımızı hayata hazırlarken belki de yanlış bir kapıyı çalıyoruz:
“Ne olacaksın?”
Oysa asıl soru şu olmalı:
“Nasıl bir insan olarak kalacaksın?”
Hayat onlara kazanmayı, kaybetmeyi, yükselmeyi ve düşmeyi öğretecek.
Ama merhameti öğretmek bizim sorumluluğumuz.
Çünkü merhamet, yalnızca acımak değildir.
Başkasının acısını fark edip durabilmektir.
Ağlayan bir çocuğun yanında olmaktır.
Farklı olana el uzatmaktır.
Kendinden güçsüz olana gücünü kullanmamaktır.
Çocuklarımız büyüyecek.
Belki dünyanın en başarılı, en zengin ya da en güçlü insanları olmayacaklar.
Ama bir gün birinin canı yandığında durabiliyorlarsa, işte o zaman biz onlara en değerli şeyi öğretmişiz demektir:
İnsan kalmayı.
Çünkü bir anne babanın evladına bırakabileceği en kıymetli miras para, makam ya da başarı değildir.
Dünyanın acısını çoğaltmayacak kadar vicdanlı bir kalptir.
Bu yüzden çocuklarımıza yalnızca “Başarılı ol.” demeyelim.
“Kimsenin acısının sebebi olma.” diyelim.
Yalnızca “Güçlü ol.” demeyelim.
“Gücünü kimseyi incitmek için kullanma.” diyelim.
Çünkü günün sonunda geriye ne servet kalacak ne makam.
İnsanların kalbinde bıraktığımız iz kalacak.
Ve belki de insan kalmak tam olarak şudur:
Bir başkasının canı yandığında, kendi hayatının telaşına rağmen durabilmek.
Dünyayı değiştirecek kadar güçlü olmayabiliriz.
Ama dünyanın acısını artırmayacak kadar vicdanlı olabiliriz.
Çocuklarımıza bırakacağımız en büyük miras da işte budur.
Merhamet. Vicdan. İnsanlık.